18 Dec

Een wonder dat ik niet ben opgepakt voor moord

Maud ging afgelopen week los in Barcelona met haar vriendin Jessie om haar catastrofe in Nederland te vergeten. Op het feestje Elrow gebruikt ze voor het eerst MDMA. Jessie neemt de Amsterdamse Dylan mee naar haar hotel, terwijl Jessie de Uber-chauffeur vrolijk heeft afgewimpeld. In haar hotelkamer leest ze opeens een sms van Sam dat ze die avond over het hoofd had gezien. En hoewel hij stomdronken was, leek dat smsje maar één ding te betekenen: Sam miste Maud. En dat terwijl Maud net heeft besloten weg te gaan bij de vereniging… Het was retegezellig die laatste avond bij het restaurant van de oom van Juan (de Uberman). Met de groep Amsterdammers van Dylan, Jessie, Juan en twee vrienden van Juan zijn er geloof ik wel zeven kannen sangria doorheen gegaan, om over de ‘cerveza’s’ nog maar te zwijgen. Dylan vertelde dat er in Amsterdam in hun huis een kamer vrij komt en dat, als ik daadwerkelijk besluit om weg te gaan uit Leiden, ik van harte welkom ben om bij hun in te trekken. Met een bonkend hoofd pak ik de volgende ochtend mijn koffer in. Jessie en ik zijn alleen: Jessie wilde Dylan eerst nog een paar keer in nuchtere toestand zien in Amsterdam voordat ze met hem het bed in dook. Ze vindt hem wel ‘boyfriend material’ en wil dat letterlijk niet ‘verneuken’. De Spaanse worst van Juan heb ik ook maar afgeslagen. Juan bleek bij daglicht en zonder MDMA toch een stukje minder aantrekkelijk dan ik voor ogen had en buiten dat heb ik de afgelopen 48 uur alleen maar aan dat appje van Sam gedacht. ‘Hey zuiplap! Ik mis jou ook. Ben morgenavond terug in NL’, appte ik uiteindelijk terug. Terwijl ik op verzenden druk lijkt het alsof heel smurfenland zich in mijn buik nestelt en het startsein geeft voor de aftrap van het WK touwtjespringen. Met een zucht plof ik op mijn koffer om hem dicht te krijgen. Ik hoor het plastic kraken en zie één van de sluitingen wegschieten onder de houten pallets van het bed. Great! Het is duidelijk niet mijn geluksdag: vanwege een fout in de reservering worden Jessie en ik niet naast elkaar geplaatst in het vliegtuig. Zij heeft het geluk om tussen twee oude dames in te belanden die de hele trip naar huis niets anders doen dan slapen (links) en een tijdschrift over breien doorbladeren (rechts). Ik daarentegen zit aan het gangpad, met naast mij een peuter die niets anders doet dan krijsen (ik wil hem slaan) en zijn moeder aan het raam die tijdens de vlucht 281 keer bij haar koffer in het bagagerek moet voor spullen om dat kind te laten stoppen met krijsen. Als ik haar vriendelijk – maar waarschijnlijk met een kop als een oorwurm – vraag om te wisselen van stoel, zegt ze liefjes dat ze graag van het uitzicht wil genieten. Als ik het vliegtuig verlaat geef ik mezelf een schouderklopje. Mijn geduld is deze vlucht dusdanig op de proef gesteld, dat het een godswonder genoemd mag worden dat ik straks niet door de marechaussee wordt opgewacht en opgepakt voor moord (of poging tot). Met Jessie wacht ik bij de bagageband op mijn spullen. Het duurt een eeuwigheid. Jessie heeft haar koffer al geruime tijd, maar ik heb nog steeds geen glimp opgevangen van mijn lichtblauwe exemplaar. Totdat ik opeens een teenslipper de band op zie sliden. Die wordt gevolgd door een stijltang, een glittertop die mij akelig bekend voorkomt en daarna een heel arsenaal aan ondergoed, inclusief gedragen exemplaren. Dit zijn mijn spullen! Overal om mij heen hoor ik gegiechel en ‘ohhhh’s’ en ‘jeetjes’. Met een rood hoofd pak ik mijn gehavende koffer, die achter een drietal gekleurde bh’s aangesmeten is. De helft van de inhoud ligt op de bagageband. Blijkbaar was de ducktape en het touw dat we gebruikt hebben om mijn koffer uiteindelijk dicht te krijgen toch niet voldoende. Dik een uur later, na allerlei declaratieformulieren te hebben ingevuld, kan ik eindelijk de aankomsthal betreden. Ik ben zó chagrijnig dat zelfs Maarten van Rossum nog vrolijk af zou steken als hij naast me zou lopen. Verbeten kijk ik naar de vloer, met in mijn achterhoofd het gegeven dat ik met die kapotte klotekoffer vol spullen ook nog helemaal met de trein naar Leiden moet. „Maud!” hoor ik opeens vanaf de linkerkant. Als ik op kijk zie ik tot mijn grote verbazing Sam staan, met in zijn linkerhand een heliumballon van een lachende bloem en in zijn rechterhand een bagagekar. „Wat doe jij nou hier?” vraag ik lachend als ik naar hem toe loop, met Jessie in mijn kielzog. Mijn chagrijnige gevoel is als sneeuw voor de zon verdwenen als ik hem een knuffel geef. „Ik dacht ik kom je ophalen. Met die sneeuw reizen met de trein wordt vast niks.” Ook de auto bleek niet echt een daverend idee. Dat is de conclusie als we na 3,5 uur eindelijk terug in Leiden zijn. Toch was de lange rit alles behalve vervelend. Sam zette Jessie af op een handige plek en daarna hebben we uren foute hitjes geluisterd, bij een tankstation koffie en chocola gehaald en ontzettend gelachen om mijn kapotte koffer-incident en MDMA-avontuur. „Zo, die kun je wel weggooien als hij straks uitgepakt is”, zegt Sam terwijl hij het blauwe gevaarte op mijn bed tilt. Als er aan de zijkant een toilettas naar buiten piept, schiet ik langs hem heen om het op te vangen, voordat mijn favoriete make-upjes allemaal op de grond te pletter vallen. Terwijl ik omhoog kom, stoot ik met mijn hoofd tegen de Sam’s kin. „Omg, sorry!” piep ik, terwijl ik met beiden handen zijn hoofd vasthoud. Maar het lijkt Sam weinig te deren. Lachend kijkt hij mij recht in mijn ogen aan, terwijl hij gevaarlijk dichtbij komt. Ik kan niet meer nadenken. De smurfen in mijn buik zijn veranderd van locatie. In plaats van het WK-touwtjespringen bevinden ze zich nu op de afterparty: een hardcore gabberfeestje. Ik sluit mijn ogen en weet wat er gaat gebeuren: Sam gaat mij zoenen. 

Kleine gewoontes voor meer werkgeluk

Sta je op het punt je baan op te zeggen? Wacht dan nog even. Er zijn namelijk een heleboel dingen die je kunt doen om je werkgeluk vandaag nog te vergroten. Doe iets voor een collega Geven maakt gelukkig, dat is een feit. Wees daarom eens extra attent voor je collega’s. Doe dit zonder er iets voor terug te verwachten. Het gaat om kleine gebaren, zoals een kop koffie halen of vragen of je ergens mee kunt helpen. Alleen al wat aardiger voor een ander zijn, heeft direct effect op je geluksniveau. Deel je successen (en vier het!) Stilstaan bij successen geeft nieuwe energie en verbindt. Zet daarom het benoemen van successen op de agenda van een wekelijkse vergadering. Misschien ben je trots dat je een lastig project hebt afgerond of wil je een enthousiaste mail delen. Het kan zo groot of klein zijn als je wilt. Ieder succes is het waard om gedeeld te worden. Schrijf op waar je tevreden over bent Na een lange dag werken, is het lastiger om te bedenken wat er zo leuk is aan je werk is. Toch is er altijd wel een lichtpuntje te vinden. Train jezelf erin om meer oog te hebben voor deze lichtpuntjes door ze op te schrijven. Waar ben je tevreden over? Wat maakte je vandaag gelukkig? Hang dit lijstje op en kijk er af en toe naar. Op basis van deze lijst kun je met je leidinggevende overleggen of je de dingen waar je blij van wordt meer kunt gaan doen. Geef (meer) complimenten Een compliment kan een sombere dag een stuk zonniger maken. Daarnaast maakt het je bewuster van de mooie dingen in het leven. En als je de ander blij maakt met een compliment, maak je jezelf ook blij. Het voelt aan het begin misschien onwennig om meer complimenten te geven. Hoe vaker je het doet, hoe makkelijker het wordt. Misschien nemen je collega’s deze goede gewoonte wel over!   Start met nieuwe rituelen Elke vrijdagmiddag kroketten eten, slingers ophangen als iemand jarig is of samen lunchwandelen. Net als het delen van succes, helpen rituelen je om je meer verbonden te voelen met je collega’s. Die verbintenis vergroot je werkgeluk. Het hebben en in stand houden van deze rituelen is daarom heel belangrijk. Lees ook: zo ben je vandaag geen slaaf van je smartphone Stop met vergelijken Op social media is het makkelijk om jezelf te vergelijken met duizenden andere mensen. Of je er ook veel gelukkiger van wordt, is maar de vraag. Ook op je werk heeft het weinig zin om jezelf te vergelijken met je collega’s. Het gras is echt niet altijd groener aan de overkant en ieder heeft zijn eigen talenten. Blijf dus bij jezelf. Neem regelmatig korte pauzes Van keihard werken zonder pauzes, wordt niemand gelukkig. Een break op z’n tijd is nodig om je energielevel op peil te houden, productief te blijven en plezier te blijven houden in je werk. Neem daarom regelmatig korte pauzes. Rek je een paar keer uit, haal diep adem of loop een rondje. Door voldoende te bewegen, blijf je scherp. Lees ook: zzzzzzen met deze 5 chillgeluiden OVER ZENZOEKERS Wij, Lisa en Shirah, schrijven voor Metro over de 1001 manieren om je meer ontspannen te voelen in het openbaar vervoer met mindfulness, meditatie en yoga. En nee, dat hoeft echt niet zweverig te zijn! Op Zenzoekers.nl kun je onze zoektocht naar meer zen in ons dagelijks leven volgen.  

Maartje van de Wetering wint Maestro

Eindelijk weten we het! De finale van tv-programma Maestro is zondagavond gewonnen door actrice Maartje van de Wetering. In een spannende eindstrijd, waarin ze streed tegen Hadewych Minis, kreeg Maartje de beste beoordeling van zowel de jury als het orkest. Daarnaast kreeg ze ook de meeste stemmen van de kijkers thuis.   In de achtste en laatste aflevering van dit seizoen streden de twee actrices om de titel in de dirigeerwedstrijd. In een spetterende opening begonnen ze samen op de bok, om afwisselend de leiding te nemen over het Orkest van het Oosten bij een medley van verschillende bekende klassieke nummers. Hadewych en Maartje dirigeerden later beiden de Vijfde Symfonie van Beethoven. “Dan is goed te zien hoe verschillend we dirigeren”, had Maartje vooraf gezegd. Daarnaast leidde Hadewych het orkest bij Danse Macabre van Saint-Saëns. Maartje speelde Mambo, uit de musical West Side Story, van componist Leonard Bernstein. Opvolger van Leona Philippo De 32-jarige Van de Wetering is de opvolger van Leona Philippo, die de vorige editie van Maestro won. De AVROTROS-show werd eerder gewonnen door Spike van Di-Rect en cabaretière Lenette van Dongen. In het vierde seizoen van Maestro vielen eerder Janny van der Heijden, Patricia Paay, Remy Bonjasky, Waldemar Toornstra, Ruud Feltkamp en Dave von Raven al af.   Foutje gezien? Mail ons, we zijn je dankbaar

Geen gehoor geven aan politie, wel aan je ouders

Wel naar je ouders luisteren, maar niet naar de politie. Een 21-jarige jongen is zaterdagavond in het Gelderse Wekerom aangehouden wegens een hele reeks verkeersovertredingen. Het was voor de politie echter nog een hele klus om de man staande te houden.  Roekeloos rijgedrag De man reed in zijn auto op de Amsterdamseweg in Arnhem, toen bij een snelheidscontrole van de politie ongeveer 130 kilometer werd geklokt, waar je normaal maar 80 kilometer per uur mag rijden. Een motorrijder van de politie ging er achter aan om de man staande te houden, maar dat werd een hele klus, aldus de Politie. Hij negeerde verschillende stoptekens en ook pogingen om hem te dwingen langzamer te rijden, mislukten. Uiteindelijk is hij nog harder gaan rijden, zo'n 160 tot 170 kilometer per uur.  Even leek het er op dat de man zou stoppen; toen de politie-agent ook was gestopt, reed de auto met hoge snelheid naar achteren waarop een aanrijding maar net kon worden voorkomen. Sterk staaltje opvoeding Toen de man op een gegeven moment een oprit van een woning opreed, waarop de agent zijn motor parkeerde achter de auto, reed de man naar achteren, de motor omver. Wéér reed de man weg.  Maar hij bleek de oprit van zijn ouders op te zijn gereden, op dat moment kwamen namelijk zijn ouders ook naar buiten. Zijn ouders sommeerden hem naar huis te komen, en hij gaf hier gehoor aan. Bij aankomst werd de jongen aangehouden een meegenomen naar het bureau.  Foutje gezien? Mail ons, we zijn je dankbaar

To the top