20 Oct

Vlaamse kinderen van 10 leren over seksstandjes

De zogenaamde Jongerengids die Vlaamse kinderen in het vijfde en zesde leerjaar van de basisschool hebben gekregen, verwijst door naar een website waarop wel erg expliciete tekeningen van vrijende koppels zijn te vinden. Ouders van de kinderen zijn daarom een protest begonnen. Expliciete tekeningen De ouders vinden de website ongepast voor kinderen van tien en elf jaar oud. De Jongerengids verwijst door naar allesoverseks.be. Op de website worden bijna alle seksstandjes die je kan bedenken uitgelegd. Ook wordt er verteld hoe anale en orale seks werkt. Het wordt nog eens verduidelijkt doordat alles op de website is uitgebeeld. Niet met foto’s, maar met tekeningen. De brochure Jongerengids wordt uitgedeeld op basisscholen. In het blad worden onderwerpen als depressie, gezin, racisme, het klimaat en seksualiteit besproken. Aan het eind van ieder hoofdstuk worden websites genoemd waar kinderen meer informatie kunnen vinden. Zo ook in het hoofdstuk ‘Verliefdheid’. Daar wordt doorverwezen naar allesoverseks.be 'Liever allesoverseks.be dan een pornosite' De ouders van de 10- en 11-jarige kinderen vinden het ongepast dat ze op school een brochure krijgen die ze naar zo’n website doorverwijst. Maar volgens Marian Michielsen van de Jongerengids kan het niet anders. Tegen Nieuwsblad vertelt ze dat ze hard hebben gezocht naar een andere goed seksinformatie-site voor 10- en 11-jarige kinderen, maar dat die er niets is. Dit zou nu de beste oplossing zijn. Ze vertelt dat ze bovendien liever hebben dat de kinderen op allesoverseks.be terechtkomen dan op een pornosite. Ook de Vlaamse minister van Jeugd Sven Gatz blijft staan achter de verwijzing naar de website. Hij vindt dat seksualiteit open en bloot besproken moet worden, zonder taboes. Dat dat met expliciete tekeningen gebeurt, maakt volgens hem niet uit. Kinderen van het vijfde en zesde leerjaar hebben volgens hem al wel eerder beelden op het internet gezien van een vrijend koppel. Lees ook: ’Porno reden dat jongeren later aan seks beginnen’ Hij begrijpt het protest, maar benadrukt dat het maar een kleine groep ouders is die er zo over denkt. „Zij getuigen van een nieuwe preutsheid, maar die preutsheid is verre van algemeen”, vertelt hij tegen Nieuwsblad. Hij is ervan overtuigd dat het overgrote deel van de Vlamingen denkt dat de seksualiteit openlijk mag worden besproken.  Lees ook: 186-jarige schildpad blijkt homoseksueel te zijn Foutje gezien? Mail ons, we zijn je dankbaar  

Jochie (11) met down model voor River Island

Ook bij reclamemakers dringt het steeds meer door hoe belangrijk diversiteit is in je campagne. Als je iemand zoals jij terugziet in een reclame, is het veel logischer dat je gebruik maakt van de producten of diensten die worden aangeboden. Modeketen River Island begrijpt dat ook heel goed en gaat nog een stapje diverser. Een van de modellen voor de kinderkleding is een jongen van elf met het Syndroom van Down. Geen auditie Joseph Hale is een elfjarige jongen uit het Engelse Cleethorpes. Hij schittert in de herfst- en wintercampagne van het modemerk. Het jonge talent hoefde niet eens auditie te doen, en het is ook nog eens zijn allereerste modellenbaantje ooit. Zijn trotse moeder is in de wolken: „Joseph laat zien dat hij een leven kan leiden zoals ieder ander persoon”, zegt ze tegen Metro UK. „Dat River Island hem heeft geselecteerd voor deze campagne is fantastisch en daar kunnen we ze alleen maar voor bedanken. Het is briljant dat ze hem hier accepteren, terwijl veel mensen een jongen met een beperking.” Bijzondere keuze Bijzonder is het wel: je wordt niet zomaar voor een campagne van de winkel geselecteerd. Joseph's allure viel de scouts meteen op toen ze zijn portfolio tegenkwamen op de website van zijn agent. „Ik denk dat dit zeker bijdraagt aan een nieuwe blik op mensen met beperkingen”, zegt moeder Karen. Ook benoemt ze hoe belangrijk en positief het is dat haar zoon er echt bijhoort.  Lees ook: Lief: jongen met downsyndroom gaat los op Houston „Het laat zien dat er veel meer in hem zit en hopelijk zien andere ouders en kinderen ook dat zijn beperking hem niet maakt. Er zit veel meer in Joseph dan je op het eerste gezicht ziet. Ik hoop dat hij zorgt dat mensen anders kijken naar iemand met het Down Syndroom. Ze moeten dezelfde kansen krijgen als ieder ander kind.” 

Rohingya-kinderen ook in Bangladesh in gevaar

Kinderen van gevluchte Rohingya-moslims uit Myanmar worden ook in het naburige Bangladesh door grote gevaren bedreigd, zoals wanhopige levensomstandigheden en ziektes. Unicef en het kinderfonds van de Verenigde Natie vinden dat er bescherming moet komen voor de kinderen en hun familie, zodat ze een veilige en vrijwillige terugkeer kunnen maken. De vluchtelingen hebben dingen gezien ,,die geen kind ooit zou mogen zien'', aldus UNICEF-directeur Antony Lake. Naast voedsel, veilig water, sanitaire voorzieningen en vaccinaties hebben ze hulp nodig bij het verwerken van alles wat ze hebben moeten verdragen.   Lees ook: Achtergrond: waarom worden Rohingyamoslims vervolgd? Sinds eind augustus zijn meer dan 500.000 Rohingya in het zuiden van Bangladesh aangekomen, van wie ruim de helft kinderen. Ze zijn gevlucht uit angst voor aanvallen van het leger op hun dorpen. Zeer slechte omstandigheden In Bangladesh verblijven de meeste vluchtelingen in overvolle, onhygiënische en geïmproviseerde omstandigheden, waarin niet wordt voldaan aan fundamentele levensbehoeften. Edouard Beigbeder, directeur van UNICEF in Bangladesh, zegt nu al de ,,vreselijke gevaren'' te zien waarmee de kinderen te maken krijgen. Veel jonge kinderen zijn ernstig ondervoed, basiszorg voor moeders en baby's ontbreekt en steun voor traumaverwerking is hard nodig. Daarnaast kunnen kinderen en jongeren in de chaos ten prooi vallen aan mensensmokkelaars en ,,anderen die mogelijkheden zoeken om ze uit te buiten'', aldus UNICEF.

Heimwee naar een vol uitvak tijdens de Klassieker

Sommige supporters van Feyenoord en Ajax hebben nog nooit meegemaakt dat de aanhang van de aartsrivaal in hun stadion op bezoek kwam. Daarom blikken verslaggevers Johan van Boven en Sander Schomaker terug op de periode waarin ze de supporter uithingen. Johan van Boven „Blijven staan, godverdomme! Blijven staan!” Ik moet een jaar of 17 zijn geweest toen ik recht in de ogen van een, laten we zeggen, vrij fanatieke Feye-noordsupporter keek. De spetters speeksel kwamen in slow motion op me af. De aders op zijn rood aangelopen hoofd werden dikker en dikker. Hij spreidde zijn armen om de verbale boodschap extra kracht bij te zetten. „Blijven staan!” Het was duidelijk niet de bedoeling dat ik wegliep van het voorplein bij De Kuip, terwijl de aartsvijand arriveerde. Maar de aanstormende ME-paarden waren dusdanig beangstigend dat ik geen gehoor gaf aan zijn verzoek. Samen met vriend Daniël snelde ik naar de stadionpoorten om daar onze seizoenkaarten te laten scannen en een veilig heenkomen te zoeken in vakkie QQ. Schijterds. Stoute schoenen Aanvankelijk leek het ons een leuk plan om te kijken hoe de fans van Ajax zouden arriveren. Een prachtig kat-en-muis-spel tussen twee supportersgroepen en de ME, dat we voorheen meestal vanaf de trap naar ons vak bekeken. Op grote afstand dus, maar nu hadden we de stoute schoenen aangetrokken en besloten we in de frontlinie plaats te nemen. Toen de ME’ers hun schilden van de grond pakten en de wapenstokken in de aanslag hielden, was het duidelijk dat de trein vanuit Amsterdam in aantocht was. Op het stadionplein ontstond eerst een zacht gegrom van een hongerige kudde die de prooi kon ruiken. Toen de treinremmen piepten en de deuren open puften, ging dat al snel over in een scheldkanonnade die zijn weerga niet kende. ME'ers te paard voorafgaand aan de Klassieker. Foto: ANP Stond ik daar met klamme handjes een beetje schaapachtig om me heen te kijken. Ik zag blikjes bier, stukken stoeptegel, vlaggenstokken en muntjes over de hekken richting het spoor vliegen. Aan de andere kant van het ijzerwerk liepen de Ajacieden triomfantelijk over het perron. De vlag van Israël was goed vertegenwoordigd. Het wapperen met het wit-blauw werkte als een rode lap op de stieren om ons heen. Een deel van de groep stormde schreeuwend naar voren. Dat was voor de ME’ers te paard hét moment om in te grijpen. Toen het getrappel van de enorme dieren tot op een meter van mij was genaderd, vond ik het allemaal welletjes en rende ik weg. Kots Ik kom uit een voetballoos gezin met drie zussen; geen vader of broer die me er als jochie op wees dat ik Ajax moest haten. Maar Feyenoordsupporters (ik werd aangestoken door een vriend die mij in oktober 1992 meenam naar Feyenoord-FC Luzern) die vaak genoeg de Klassieker hebben bezocht, kotsten bijna als vanzelf op de o zo vaak superieure Amsterdammers. Elke keer weer de hoop op een goed resultaat tegen de vijand, maar er dan toch weer met 0-3, 0-4 of 0-5 keihard afgaan. Elke keer weer die Edgar Davids, Dennis Bergkamp, Jari Litmanen, Edwin van der Sar, Ronald de Boer, Marc Overmars en andere Godenzonen (die term maakte de afgunst alleen maar groter) die de middag kwamen verzieken. En dan ook nog het volle uitvak dat zout in de wond strooide met ‘We are the champions’ of ‘Que sera sera, we’re coming from Amsterdam’. Inmiddels heeft de haat plaatsgemaakt voor relativering. Ik ben nu langer verslaggever dan dat ik supporter ben geweest en kan ik me écht niet meer voorstellen dat je in een stadion staat te schreeuwen en te schelden omdat iemand van een andere club een doelpunt maakt. Of dat je een gruwelijke hekel aan iemand hebt omdat hij toevallig in een andere stad is geboren. Ik vind het nu eerder kinderachtig dan fascinerend. Maar, mijn hemel, wat zou ik nog graag een keer de Klassieker met uitfans meemaken. Het geschreeuw, gezang, gespuug, gescheld, gegooi, gejuich, gejammer over en weer; stiekem hoort het er natuurlijk gewoon bij tijdens de mooiste wedstrijd van de Eredivisie. Terwijl ik veilig op de perstribune zit, dat wel. Sander Schomaker Daar stond ik dan als 10-jarig jochie te wachten op de hoek van de Kostverlorenstraat in Zandvoort om opgepikt te worden door mijn vriendje Jerry en zijn vader. Voor het eerst naar Feyenoord-Ajax in De Kuip! In mijn enthousiasme had ik alles wat ik van Ajax bezat uit de kast getrokken. Zo stond ik op straat ongeduldig te wachten in mijn Ajax-shirt, met mijn Ajax-sjaal, Ajax-petje en had ik als kers op de taart een enorme Ajax-vlag in mijn hand. Toen de BWM van Jerry’s vader eindelijk aan kwam rijden stopte die abrupt. Zóó kon ik onmogelijk mee naar De Kuip, concludeerde de vader van Jerry, die de bui al zag hangen. Het shirt moest uit, het sjaaltje en de pet af en de vlag bleef in de auto. Ik woonde op dat moment net een half jaar in Zandvoort. Mijn familie was op mijn negende verhuisd van Amsterdam-Oud West naar het veilige Zandvoort aan Zee. Dat eerste jaar had ik grote moeite om de stad en vooral mijn oude vrienden achter me te laten. Gelukkig woonde in mijn nieuwe dorp klasgenoot Jerry bij mij in de straat. Onvergetelijk Jerry was al snel mijn beste vriend. Hij had alleen één gigantisch minpunt: hij was voor Feyenoord. Maar dat had ook voordelen, merkte ik al snel. Jerry’s vader Ed had in die tijd een goedlopend reclamebureau en behoorde tot de sponsors van Feyenoord met drie seizoenkaarten in Vak A. Zo mocht ik als piepjonge Ajaxfan zowaar mee naar De Klassieker in Rotterdam. Een onvergetelijke ervaring. De vijandige sfeer in De Kuip maakte een verpletterende indruk op mij en kennelijk ook op Ajax. Tot mijn grote verdriet kreeg mijn club een geweldig pak slaag door doelpunten van Gerard van der Lem, Jantje Peters (2) en Pétur Pétursson: 4-0. Ondanks de afgang van Ajax ging ik uiteindelijk toch een beetje als winnaar De Kuip uit. Jerry’s vader had ook kaarten voor het spelershome en daar stond ik plotseling vlak voor de neus van Bennie Wijnstekers. De vriendelijke verdediger dacht dat ik wat wilde vragen en boog voorover. Ik twijfelde geen moment en riep zoals de F-side altijd deed heel snel en luid: „Ajax, Ajax!”, terwijl ik op de maat in mijn handen klapte. Bennie schoot in de lach en mijn dag was weer goed, de 4-0 nederlaag was meteen verwerkt. Den Haag Ook als puber ben ik nog een paar keer met vrienden naar Feyenoord-Ajax geweest. Dat kon in die tijd nog gewoon met de trein. Zo reisde ik in 1986 drie dagen voor mijn zeventiende verjaardag over het spoor van Amsterdam naar De Kuip. Het was de eerste keer dat ik op deze manier naar de Klassieker in Rotterdam ging. De hele coupé waarin ik zat was gevuld met doorsnee Ajaxsupporters. Geen hooligans, maar vaders met kinderen en tieners zoals ik. Na een paar biertjes had iedereen een grote mond. Dat veranderde toen we in de buurt van Den Haag Holland Spoor kwamen. Plots merkte ik dat ik de enige was die nog sprak. De rest keek angstig uit het raam. ‘Vlug, doe die sjaaltjes onder de banken en doe die petjes af!’, schreeuwde iemand. FC Den Haag had in die tijd een veel slechtere naam dan het huidige ADO Den Haag en de Ajax-fans in mijn coupé waren kennelijk vaker met de trein naar Rotterdam gereisd. Zij vertelden dat kleine groepjes Hagenezen de trein weleens instapten, ‘op zoek naar Ajaxfans’. Als je daar dan zat met je petje en sjaaltje was je de pineut. Als de bange poeperd die ik ben, had ik binnen anderhalve seconde mijn sjaaltje onder de bank verstopt. Gelukkig stapten er geen Den Haag-supporters in en kon ik mijn sjaaltje weer omdoen, alsof er niets gebeurd was. De fans van Ajax arriveren bij De Kuip. Foto: ANP Eenmaal aangekomen bij het stadion kregen we een bizar onthaal. De trein stopte naast De Kuip en via een door honderden ME’ers afgegrendelde zone liepen we één-voor-één door een smalle gang richting het uitvak. De woedende meute Feyenoordfans, achter de ME-schilden, maakte een geluid dat ik nooit eerder had gehoord. Het klonk als een hongerig monster in een kooi en dan weer als een ontsporende trein. Terwijl wij allemaal tergend langzaam een heel parcours moesten afleggen richting het vak, waren de Feyenoordfans plotseling allemaal verdwenen. Al snel snapte ik waarom; de wedstrijd was begonnen! Het was dan ook heel frustrerend toen bleek dat we ook nog gefouilleerd moesten worden bij de ingang van het vak, waar steeds maar één Ajax-supporter naar binnen mocht. Staand in de rij, hoorden we opeens alleen de Ajax-fans juichen. Rob Witschge had Ajax op 0-1 gezet, hoorde ik later. Een paar minuten daarna opnieuw gejuich, maar nu oorverdovend. De grond trilde. Mario Been: 1-1. Ik vloekte hardop. Twee doelpunten gemist! Zal je zien dat het 1-1 blijft, dacht ik, terwijl ik rennend het vak op kwam. Nog net zag ik Marco van Basten via het been van Joop Hiele voor de 1-2 tekenen. Het werd uiteindelijk 2-3 voor Ajax en ik had een geweldige middag. Vol bravoure stapten we veel later de trein in en bij Den Haag Holland Spoor hield ik gewoon mijn sjaaltje om. Lees in het dossier Feyenoord-Ajax ook: Lees ook: Huntelaar: Liever in De Kuip dan in de ArenA Lees ook: Boëtius: Debuut tegen Ajax mooiste dag van m'n leven Bekijk hier de voorspelling van de Klassieker:     Foutje gezien? Mail ons, we zijn je dankbaar!

Bore-out: ziek worden van verveling op de werkvloer

De bore-out, een kwalijk probleem en misschien wel een nieuwe millenial-ziekte. Bij de bore-out word je door een te lage werkdruk letterlijk ziek van verveling. Het blijkt namelijk dat 15 procent van de Nederlanders stierlijk verveelt zich op werk, waardoor het ook wel 'de kantoorziekte' wordt genoemd. Hoog tijd dus om aan de bel te trekken: want als je van je werk geen energie krijgt, kom je ook helemaal kapot thuis.  Vrijdag kwam uit onderzoek van KU Leuven en vacature.com naar voren dat 6 procent van de Vlamingen kans kan heeft op een bore-out. Onder een enquête van 1500 werknemers kan de conclusie getrokken worden dat het fenomeen wel degelijk leeft en dat de groep 18 tot 34-jarigen, met 30 procent, de grootste risicogroep is. Het ondergeschoven kindje Verveling, gebrek aan uitdaging en interesse op werk zijn de voornaamste redenen voor het krijgen van een bore-out. Je wordt er lusteloos van, met als gevolg dat je werk uit gaat stellen: je gaat een soort spelletje spelen met jezelf. Loopt er op werk iemand bij je bureau langs? Dan open je snel een Word-document, en doe je net alsof je hard bezig bent. Ook blijf je langer op werk hangen, terwijl je eigenlijk niets uitvoert. Je beschermt jezelf ook tegen nóg meer saai werk: je zegt bijvoorbeeld dat je over die klus van twee dagen, vier dagen doet.  Rob Hoedeman, arts bij Arboned, geeft een reden voor waarom het fenomeen vooral onder jongeren speelt: „Er komen steeds meer mensen die hoogopgeleid zijn, terwijl er niet voor iedereen een baan beschikbaar is op zijn of haar opleidingsniveau. Je krijgt dus steeds meer hoogopgeleide mensen, die lagere banen invullen."  Lees ook: Werkgevers leren te weinig van burn-outs werknemers Ondanks dat de 'bore-out' geen bekend begrip is, zijn de gevolgen zeker kwalijk te noemen. Je voelt je moe, lusteloos en mentaal en fysiek slecht. Dit alles is ontzettend slecht voor je zelfvertrouwen en je kan hier jaren mee rondlopen. Wij spraken Jaap en Maaike, die beiden gekampt hebben met een bore-out. Hoe voelden zij zich? Hoe gingen ze ermee om hoe zijn ze er weer bovenop gekomen?  Verveling en weinig uitdaging op werk is de oorzaak van de bore-out. Foto: Colourbox Typische burn-out klachten „Het is zo ontzettend zwaar om ergens de hele dag tegen je zin in te zitten. Ik zat de uren af te tellen tot ik weg kon en kreeg bijna niets meer uit handen. Uiteindelijk was ik alleen nog maar ad-hoc mails aan het beantwoorden, waardoor de dag nog langer en saaier werd", zegt Maaike tegen Metro. „Maar ik had de link tussen het ervaren van extreme verveling en de problemen die ik ontwikkelde in de eerste instantie niet gelegd. Ik had namelijk typische burn-out klachten: snel emotioneel reageren, niet kunnen slapen en toch extreem moet zijn, ik had last van mijn concentratie en voelde veel rusteloosheid". Ook Jaap kon zichzelf niet staande houden op werk. „Vooral de gedachte dat ik de komende jaren dat soort stomme dingen moest blijven doen, veroorzaakte bij mij echt een paniekaanval. Maar toen ik op werk voor de zoveelste keer een klus moest doen dat onder mijn niveau lag, ben ik helemaal ingestort."  „Ik dacht dat het gevoel kwam omdat ik gewoon een erg druk leven had, ik wist niet dat verveling en onder je niveau werken zoveel problemen konden veroorzaken. Tot ik een artikel over bore-outs las, toen viel alles op zijn plek", vertelt Maaike.  Verveling en weinig uitdaging op werk is de oorzaak van de bore-out. Foto: Colourbox Lees ook: Sophie Hilbrand over burn-out: Ik was helemaal op Millenial-ziekte? Vooral jongeren tussen de 18 en 34 jaar hebben last van bore-out klachten. Ze voelen te weinig uitdaging op het werk en houden zich daarom maar met andere dingen bezig: facebooken, extra lang op de wc zitten en letterlijk naar de klok kijken tot de tijd voorbij is. Als je dit herkent, is het in ieder geval erg belangrijk om dit aan te kaarten. „Ik ben uiteindelijk naar de huisarts gegaan, die mij doorverwezen heeft naar een psycholoog. Daar heb ik heel veel aan gehad", zegt Jaap, die naar aanleiding van zijn bore-out zelfs suïcidale poging heeft gedaan.  Zowel Maaike als Jaap zijn ondertussen allebei hun eigen bedrijf begonnen, en momenteel weer helemaal gelukkig. „Ik ben druk genoeg, maar omdat ik niks meer doe wat ik verschrikkelijk vind, omdat het toevallig zo hoort of van me verwacht wordt, kost het me ook geen moeite en zijn alle klachten verdwenen", zegt Maaike. Ze is uiteindelijk naar de huisarts gegaan en gestopt met werken. „Ik ging de ziektewet in, en merkte dat het snel beter ging. Na een paar maanden besloot ik weer te gaan werken, maar het weekend voordat ik startte kwamen direct alle klachten terug. Het was dus heel duidelijk direct gelinkt aan het werk."  Lees ook: Depressies: hoe deal je er mee op je werk? Het is vooral belangrijk om goed naar jezelf te luisteren. Jaap vertelt ons: „Duw je gevoelens niet weg en stop op tijd met jezelf te dwingen dingen te doen die je alleen maar ongelukkiger maken." 

Puppy's gebruiken opzettelijk puppy-ogen

Er zijn maar weinig mensen die puppy-ogen kunnen weerstaan. En dan bedoelen we ook de echte puppy-ogen van echte puppy's. Maar het blijkt dat je lieve hondje maar al te goed weet wat hij doet. Puppy's blijken hun lieve looks namelijk opzettelijk in de strijd te gooien.  Dat ontdekten onderzoekers in het Dog Cognition Centre aan Portsmouth University. De puppy's gebruiken deze superschattige uitdrukking namelijk alleen als ze in de buurt van mensen zijn. Omdat ze precies weten wat ze doen. In feite vragen ze simpelweg om meer aandacht als ze je de blik waarvan je smelt weer geven. Dezelfde reden als waarom mensen het doen. Zieliger kijken De onderzoekers konden er niet uitkomen of de honden zelf weten of ze zieliger kijken als ze hun puppy-ogen opzetten. Het kan ook zijn dat ze weten dat ze bij een specifieke blik meer aandacht krijgen van hun mens. Hondenexpert en professor Juliane Kaminski legt aan Metro UK uit: „We kunnen nu wel stellen dat de gezichtsuitdrukkingen van honden afhangen van de hoeveelheid aandacht die ze krijgen van hun publiek. Het zijn niet alleen gevolgen van enthousiasme.”  „In het onderzoek lieten de honden veel vaker gezichtsuitdrukkingen zien als er iemand aan het kijken was. Als ze eten zagen was er niet hetzelfde effect. Deze bevindingen dragen bij aan onze hypothese dat honden gevoelig zijn voor aandacht van mensen. En dat gezichtsuitdrukkingen misschien actieve manieren zijn om te communiceren en niet perse emotionele uitingen.” Bijzondere geschiedenis Het lijkt er ook op dat de uitdrukkingen geleerd worden tijdens het temmen van de honden. „Honden als huisdier hebben een bijzondere geschiedenis. Ze leven al 30.000 jaar bij mensen en in die tijd lijken honden een communicatie met ons te hebben ontwikkeld”, zegt Kaminski.  Lees ook: Ikea lanceert honden- en kattenlijn Het was al duidelijk dat honden goed opletten hoeveel aandacht een mens voor hem heeft. In een vorige studie bleek dat honden vaker iets stelen als mensen met hun rug naar de hond toestonden of als ze hun ogen dicht hadden, laat Kaminski weten. En nu blijken ze ook precies te weten welke uitdrukkingen het best werken. Niet dat onze honden ons daarmee niet kunnen manipuleren, wie kan die onwijs schattige ogen nou weerstaan? Foutje gezien? Mail ons, we zijn je dankbaar

VUmc waarschuwt patiënten voor schurft

Het Amsterdamse ziekenhuis VUmc heeft een groep patiënten gewaarschuwd dat ze moeten letten op de symptomen van schurft. In het ziekenhuis lag een patiënt met een zeer besmettelijke vorm van de huidziekte. Volgens het ziekenhuis zou er ook een toename van het aantal mensen met schurft zijn in Amsterdam. Ruim duizend patiënten Op het advies van de GGD Amsterdam heeft het VUmc besloten de patiënten door middel van een brief in te lichten. Het gaat om de patiënten die op dezelfde dag in dezelfde polikliniek zijn geweest als de besmette patiënt. Volgens NU.nl gaat het om 1.100 patiënten die zijn gewaarschuwd. Het VUmc legt uit dat de kans klein is dat een patiënt besmet is geraakt, maar dat het wel mogelijk is. De medische term voor schurft is scabiës. Het is een infectie van de huid die veroorzaakt wordt door een schurftmijt. Schurft is besmettelijk. Het is geen ernstige ziekte maar wel erg vervelend, legt het VUmc uit.   Symptomen Een van de belangrijkste klachten van schurft is jeuk. Die neemt in de loop er dagen toe. Bij warmte, als je bijvoorbeeld in bed ligt, is de jeuk het hevigst. Bij de zeer besmettelijke vorm van schurft (scabiës crustosa) loop je al risico als je in dezelfde ruimte bent als degene die besmet is. De minder besmettelijke vorm van schurft kun je pas krijgen als je minimaal 15 minuten huidcontact met een besmet persoon hebt gehad. De meeste besmettingen van deze vorm vinden dan ook plaats via seksueel contact.  Lees ook: Asielzoekers: diefstal en schurft in kamp Foutje gezien? Mail ons, we zijn je dankbaar

To the top