21 Aug

Man die Cambrils-terroristen doodde was militair

Hij was eigenlijk aan het genieten van zijn vrije dag, maar schoot meteen te hulp toen hij werd opgeroepen. En dat was maar goed ook, want 'de held van Cambrils' schoot donderdag vier van de vijf terroristen in Cambrils dood. Volgens de Spaanse krant El Mundo is de agent een oud-militair.  Donderdag werd de Spaanse gemeente Cambrils (120 kilometer ten zuide van Barcelona) opgeschrikt toen een groep jihadisten inreed op voetgangers. Daarna stapten ze uit de auto en vielen ze de omstanders aan met steekwapens. Door de 'heldendaad' van de agent werden vier jihadisten neergeschoten, een collega schakelde de vijfde uit.  Geen Rambo-type De scherpschutter kreeg terug op het bureau volgens de krant een staande ovatie, maar blijft anoniem om zijn veiligheid te garanderen. El Mundo schrijft dat de agent volgens zijn collega's een rustige man is, geen 'Rambo-type van een militair'. „Hij is een rustige man die zichzelf niet als een held ziet. Hij zegt dat hij gewoon zijn werk deed. Maar de waarheid is dat hij een hoop levens heeft gered", aldus een collega. De krant zegt dat de getrouwde man met kinderen jaren in een speciale tak van het Spaanse leger zou hebben gezeten.  De oud-militair, die normaal gesproken winkeliers voorziet van advies en langsgaat op scholen, krijgt hulp van psychologen om zijn daad te verwerken.  Lees ook: Zo was de aanslag in Barcelona eigenlijk gepland In totaal wordt een groep van acht tot elf personen verantwoordelijk gehouden van de aanslagen in Barcelona en Cambrils die vorige week plaatsvonden. In totaal zijn bij deze aanslagen veertien personen omgekomen. Volgens hulpdiensten liggen er nog 54 mensen gewond in het ziekenhuis.  Lees ook: Gered door een brood van terreuraanval Barcelona  

Ik heb er eentje

Ik heb een goede vriend. Hij is er als het moet en ook als het niet hoeft. Hij wandelt met me door de stad en laat me bazelen over dingen die er daarna niet meer toe doen. Hij drinkt koffie met me, soms thee en hij luistert. Hij wijst me op dat ik overdrijf of onzin uitkraam, hij zegt vaak dat hij trots is en dat ik iets goed gedaan heb. Hij heeft ook z’n eigen problemen en twijfels. En hij bazelt ook. En dan luister ik, wandel ik en zeg ik dat hij overdrijft, onzin uitkraamt en dat ik trots ben op de dingen die hij goed doet. Zo nu en dan drinken we bier en kijken we naar voetbalwedstrijden. Dan weten we er alles van. Soms gaan we naar een museum en lachen we om het bejaarde echtpaar in dezelfde jas. Hij gaat wel eens met me mee als ik ergens ver weg moet optreden en ik met een auto moet, want ik heb geen rijbewijs en hij wel. Ik was z’n getuige op z’n huwelijk. Een mooie dag. We kennen elkaar al heel lang. De helft van ons leven. Ietsje meer zelfs. Dat doet er verder niet zo toe, want we hebben het bijna nooit over vroeger. We praten over nu en over de toekomst. Over hoe of dat dat nou allemaal verder moet met de wereld bijvoorbeeld. Dat weten wij verder ook niet, maar we hebben het er wel over. En dan zwijgen we ook wel eens en kijken we naar de meeuwen die langs de kade scheren en naar de torens in de stad die er nog niet stonden toen we net vrienden waren. Waarom we precies vrienden zijn weet ik niet. En ook dat doet er verder niet zo toe. Het gaat erom dát we het zijn en dat het een vanzelfsprekendheid is zo zeker als van dat je weet dat de zon opgaat. We hebben het wel eens over later, als we nog steeds wat bazelend door de stad wandelen, hoe dat dan zal zijn. We zijn het er over eens dat dat dan precies is zoals nu. Je hebt van die constanten als een goede vriend nodig in je leven. Ik heb er eentje.  

To the top